ഒരു തേങ്ങല്‍

പുഴയായിരുന്നു ഞാന്‍, വീണ്ടുമോര്‍ക്കുമ്പോള്‍‍ , പണ്ട്
നിഴലേ ബാക്കിയുള്ളിപ്പൊഴെന്നിലെങ്കിലും
കടലില്‍ ചേരാനുള്ളെന്‍ കാലിലെ കൊലുസ്സുകള്‍
ചിതറിത്തെറിച്ചീടാനില്ലിനിയേറെക്കാലം.....!

പണ്ട് രാത്രിയിലെന്റെ നെഞ്ചില്‍ വീണുറങ്ങിയ
കുഞ്ഞുതാരകളൊക്കെയിന്നുമുണ്ടകലത്തായ്
കണ്ടുനില്‍ക്കുവാന്‍ വയ്യെന്‍ മിഴിനീരവയ്ക്ക്, എന്നാല്‍
കണ്ണുപൂട്ടുവാന്‍ പോലും കഴിവില്ലൊരിക്കലും.....!

ചോരവാര്‍ന്നുപോയോരെന്‍ കൈവഴിഞരമ്പുകള്‍
സ്വപ്നത്തിലായെങ്കിലും നിറയാന്‍ കൊതിക്കുന്നു
ഇല്ലിനി തിരിച്ചൊഴുക്കൊരിക്കലും, അല്ലെന്നാകില്‍
ജന്മംകൊണ്ടിടത്തുപോയ് മരണംവരിച്ചേനെ.....!

കരയാനിനിവയ്യ, കാത്തിരിപ്പില്ലാ തെല്ലും
കയറന്വേഷിക്കാന്‍ വയ്യ, യാത്രചൊല്ലാനുമില്ല
കരയേറ്റെടുത്തോളുമെന്നിലെ സ്മ്രിതികളെ
കടലോളമെത്താതുള്ളെന്റെയീ മ്രിതിയെയും.....!



അനുബന്ധം:




എന്റെ കലാലയത്തിന്റെ ക്യാമ്പസ്സിനുള്ളില്‍ ഉള്ളതാണ് ഇങ്ങനെ ഒരു അറിയിപ്പ്........

It says , "DO NOT VENTURE INTO BHARATHAPUZHA.THE RIVER IS DANGEROUS.IT HAS TAKEN AWAY MANY LIVES.AVOID ACCIDENTS."

അതില്‍ പറഞ്ഞതു വളരെ ശരിയാണ്......പുഴ അതിന്റെ ഏകാന്തതക്ക് കൂട്ടിരിക്കാന്‍ വിളിച്ചത് ഞങ്ങളുടെ കുറെ കൂട്ടുകാരെയാണ്.....അത് ഇനിയും തുടരുമോ എന്ന ഭയം എല്ലവരിലും ഉണ്ട്.....അങ്ങനെ കുറെ കണ്ണുനീരുകൂടി വീഴ്ത്തുന്നു നിള.....ഞാന്‍ എവിടെയോ കേട്ടിട്ടുണ്ട് , “For every encroachments, nature revenges"* എന്ന്.....ചിലപ്പൊ ശരിയായിരിക്കും അല്ലെ....???!!!

*(am not sure about the exact quotation,but it means something like this)

അക്ഷരതെറ്റുകള്‍ ക്ഷമിക്കുമല്ലൊ.....അഭിപ്രായം അറിയിക്കാന്‍ മടിക്കരുത്........നന്ദി.

മഴച്ചിത്രങ്ങള്‍.......ചിന്തകള്‍

“കുന്നിന്റെ മുകളിലാണ് ഞാനവളെ ആദ്യം കണ്ടത്.......
കാറ്റിന്റെ വിരല്‍ത്തുമ്പില്‍ തൂങ്ങി കണ്ണിമ ചിമ്മുംനേരംകൊണ്ട്
അവള്‍ അടുത്തെത്തി........
പിന്നെ എന്റെ ദേഹത്ത് അവള്‍ തളര്‍ന്നുവീഴുമ്പൊ
പിന്നില്‍ നിന്നു അമ്മ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു, “ആ മഴയത്ത്ന്ന് ഇങ്ങട് കേറി നില്‍ക്ക് കുട്ടാ......ഇനി പനി വരുത്തണ്ട”

അതെ......ഇടവപ്പാതി എന്നും ഒരു അനുഭൂതിയാണു.........ആകാശമാകെ കറുത്തിരുണ്ട്,വെളിച്ചം മങ്ങി വന്ന്,ആര്‍ത്തിരമ്പി പെയ്തുനിറയുന്ന ഒന്ന്........പിന്നില്‍ സൂര്യഭഗവാന്‍ നിരാശനായി നില്പുണ്ടാവും,ഭൂമിദേവിയെ ഒരുനോക്ക് കാണാനാവാതെ..........
മഴ ഒരു തുടക്കമാണ്‍;ഉര്‍വരതയുടെ ,പഴയതില്‍ നിന്ന് പുതിയതിലേക്കുള്ള സംക്രമത്തിന്റെ,മാറ്റത്തിന്റെ ഒക്കെ പ്രതീകം.......ഭൂമിയിലെ ജീവന്‍ മഴയില്‍നിന്ന് ഉദ്ഭവിച്ചു എന്നാണല്ലൊ...............!!!!
പ്രക്രിതിയാകെ മഴയില്‍ നനഞ്ഞ് കുതിര്‍ന്ന്നില്‍ക്കുമ്പൊ മുന്‍പെ കണ്ടിരുന്ന നിറങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ പുതിയ ഒരു തെളിച്ചം.........മണ്ണ് കൂടുതല്‍ ചുവക്കുന്നു,,ഇലകള്‍ കൂടുതല്‍ ഹരിതമാവുന്നു,പൂവുകള്‍ കൂടുതല്‍ സുന്ദരികളാവുന്നു..........!!!
രാത്രിയിലെ മഴക്കു വേറെ ഒരു മുഖമാണ്.....ഇരുട്ടില്‍ പുറത്തെ മഴയില്‍ ലയിച്ചിരിക്കുമ്പൊ കാഴ്ചയുടെയും,ശബ്ദങ്ങളുടെയും,മണങ്ങളുടെയും ഒക്കെ നിറവ്..........ചീവീടുകളുടെയും തവളകളുടെയും കൂട്ടമായ കരച്ചില്‍,നനയുന്ന മണ്ണിന്റെ മണം,ഇരുണ്ട നിഴലുകളും കുറച്ചുകൂടി തെളിഞ്ഞ മഴയും......!!!
അങ്ങനെ “വീണ്ടും കാണാം” എന്ന വാക്കിനുപോലും ഇടയില്ലാതെ വീണ്ടും വീണ്ടും പെയ്തുനിറയുന്ന ഇടവപ്പാതിയിലെ മഴ......!!!

കാണാ‍ന്‍ മറന്നുപോകുന്നവ.......!

ഇടവപ്പാതി കഴിഞ്ഞാല്‍ കുളം പടവുകള്‍ കയറി വരും;
മുകളില്‍ കാത്തുനില്‍ക്കുന്ന ചെടികള്‍ക്കിടയിലേക്ക്.......!!!


പടിപ്പുര കടന്ന് ഇറയത്തേക്ക്......


ഈ വഴിയാണു പണ്ട് ഞങ്ങള്‍‍ സ്കൂളിലേക്കു നടന്നിരുന്നതു.....ഇന്നെന്തൊ ഈ വഴി വിജനമാണ്...!


കുളവും കഴിഞ്ഞാല്‍ പാടം കാണാം.....പുല്‍ക്കൊടികള്‍ എപ്പോഴും വഴി മാറി തരും......!


മഴ പോയി.....അവള്‍ പക്ഷേ ഓറ്മകളുടെ നീറ്ത്തുള്ളികള് ബാക്കി വച്ചു....!



എല്ലാ വഴികളും അവസാനിക്കുന്നിടം.....അങ്ങനെ ഒന്നുണ്ടൊ....??? ആറ്ക്കറിയാം....അല്ലേ....!!!

നീയും ഞാനും പിന്നെ....

നീയും ഞാനും പിന്നെ എല്ലാം
നിറഞ്ഞുള്ളാ മൌനവും......!!!
വാക്കുകള്‍ക്കുയിരേകുവാനായ്
സ്വരം തേടി ‍അലഞ്ഞു ഞാന്‍
സ്വരമെന്നില്‍ നിറഞ്ഞപ്പോള്‍
വാക്കുകള്‍ പോയ്മറഞ്ഞുവോ.......!!!
പിന്നെയും മൌനക്കടല്‍
വന്നെന്നെ നിന്നിലിണക്കയായ്....!
വീണ്ടുമെന്തിനു വാക്കുവേറെ
സ്വരം വേറെ നമുക്കിടെ
എന്നുമെന്നും നിന്നെയെന്നില്‍
ചേര്‍ത്തിടും മൌനമില്ലയോ......!!!

njanum,neeyum pinne........

" neeyum,njanum,pinne ellam
niranjullaa maunavum....!
vaakkukalkkuyirekuvanay
swaram thedi alanju njan.....
swaram ennil niranjappol
vakkukal poymaranjuvo????
pinneyum maunakkadal
vannenne ninnilinakkayay....
pinne enthinu vaakku vere
swaram vere namukkide....!
ennumennum ninneyennil
cherthidum maunamillayo.....!"

പ്രപഞ്ച ഗീതം

വിശ്വമാെക നിറഞ്ഞുനില്കുന്ന
നിത്യേപ്രമ പ്രതീകേമ....
നിര്ഭരനവ നിര്വ്രിതി തരും
സത്യമായ പ്രകാശേമ.....
കാലവും സര്വ്വ ജീവനും നീയാ-
ണാദി ൈചതന്യ രൂപേമ....
അന്തരാത്മ വിപഞ്ചികയിെല
സുന്ദര മ്രിദുഗീതേമ....
സൂക്ഷ്മവും അതിസ്ധൂലവും തവ
സൂത്രബന്ധിതെമങ്കിലും
കാത്തിരിപ്പൂ തവ മ്രിദുസ്മിത
കാന്തി ചിന്തുമുഷസ്സിനായ്....

പഴയ സ്വപ്നവും പുതിയ സത്യവും...!

മഴയൊഴിയണ േനരം ഇന്നെല
മരം കുളിരണ േനരം
െനഞ്ചിലൊരിക്കിളി ചൂടുംേചര്ത്തു
മഴമുകിേല നീ വന്നു..........
കായലുറങ്ങണ േനരം കണ്ണില്
കനവുപൂക്കണ േനരം
തുടി തുടിക്കണ കരളുമായി-
ട്ടിന്നെല രാത്രി നീ വന്നു......

കണ്ണില്ലുറങ്ങും മിന്നാമിന്നിെയ
മുത്തിയുണറ്ത്തണ േനരത്തു
ദൂെരയിരുന്നൊരു നക്ഷത്റ സുന്ദരി
കണ്ണുചിമ്മണ കണ്ടിെല്ല.....
മൂടല്മഞ്ഞുപരന്നു നിലാവില്
നിെന്റ്റ േമനി വിറക്കുമ്പൊ
ചൂടുന്ടെന്നു പറഞ്ഞുെപടക്കണ്
ചോരതുളുമ്പണൊരെന്റ്റ െനഞ്ച്......

േനരം പോയി ദൂെരദിക്കില്
സൂര്യനുദിച്ചതുകാണാെത
ചാഞ്ഞുവീഴുമിളെവയിലില്
പൂവുചിരിക്കണ കാണാെത
ആറ്റുവഞ്ചി കുടിലില് തമ്മില്
നോക്കിയിരുന്നൊരു േനരത്ത്
കാറ്റുവന്ന് നെമ്മ വിളിച്ചപ്പൊ
പൂത്തൂ നീയൊരു െചങ്കതിരായ്.....

**********
കാലം പോയി കായലും ഇന്നൊരു
േവദന ചോരണ നിഴലായി
നീലനിണം വാറ്ന്നൊഴുകണ മണ്ണില്
പൂവുകരിഞ്ഞ വിഷെച്ചടികള്
വിണ്ണിന് മാറിെല നക്ഷത്റം പൊയ്
കനലുെവളിച്ചം കാണായി
അതിെന്റ്റ ചൂടില് നീറിയമറ്ന്നൂ
േതങ്ങലുവറ്റിയ നീറ്മിഴികള്......

ദാഹംതീരാ നാവുകള് കണ്ണീര്-
ക്കടലുകുടിച്ചത് മരുവാക്കി
ഉള്ളിലുയറ്ന്നൊെരതിറ്പ്പിന് ശബ്ദം
ചുണ്ടിെല വിറയിലൊതുങ്ങിപ്പൊയ്
എങ്ങുമുയറ്ന്ന പൊടിക്കാറ്റില്
കണ്ണുണ്മ തിരഞ്ഞു ഞരങ്ങുമ്പോള്
കാണാേത്തതോ മണ്ണിെല സ്വറ്ഗ്ഗം
ചൂണ്ടി വിളിപ്പൂ കഴുകന്മാറ്......

മരണം പുണരും സമയംകാത്തീ
കടലിന് കരയിലിരിക്കുമ്പോള്
ഓറ്മകള് െതന്നി പഴയൊരു പുഴയുെട
തീരെത്തത്തി വിതുമ്പുന്നു
ബോധമനസ്സിന് അലകളിലെങ്ങോ
ഓണപ്പൂവുചിരിക്കുന്നു
കോടിനിലാവും നിറപുഞ്ചിരിയും.....
ബോധമടറ്ന്നു....നിതാന്തനിദ്ര.............
***********
(സാമ്രാജ്യത്വത്തിെന്റയും ആഗോളവല്ക്കരണത്തിെന്റ്റയും ഈ കാലത്തു നമ്മുെട സ്വപ്നങ്ങളും,കാമനകളും,ആകാശവും,മണ്ണും,െവള്ളവും എന്തിന് ജീവവായു പോലും കമ്പോളവല്ക്കരിക്കെപ്പടുമ്പൊള്,നമ്മുെട എല്ലാ നന്മകളും സ്വപ്നങ്ങളായി,മിഥ്യയായി പിന്വലിയുന്നതിെനയാണ് ഞാന് ചിത്റീകരിക്കാന് ശ്റമിച്ചിരിക്കുന്നത്........i tried to omit maximum spelling mistakes.please suggest if any more improvements needed.also i expect your valuable criticism on my humble work......thank you.)